Kilka słów o naszym Kamieńczyku:

Kamieńczyk ( do 1945r – Steinbach ) leży na wysokości 500-680 m n.p.m., w paśmie Gór Bystrzyckich (Sudety), między wzniesieniami: Kamyka (721 m) po stronie północno-zachodniej, a po stronie południowo-wschodniej Kamieńczyka (702 m n.p.m.) i Granicznego Wierchu (711 m n.p.m.), w dolinie potoku Kamionka. Przy wjeździe do wsi znajduje się nasyp kolejowy, zbudowany w poprzek doliny potoku Kamieńczyk dla linii kolejowej Wrocław – Praga przez Lichkov, w którym wykonano cztery tunele obudowane piaskowcem: trzy komunikacyjne i jeden wodny. Wieś rozciąga się w górę na długości ok. 3 km od nasypu kolejowego, wzdłuż potoku do granicy. W Kamieńczyku znajduje się turystyczne przejście graniczne do Czech.

Historia Kamieńczyka:
Wieś została założona w 2. połowie XVI w. przez braci Dawida i Michała Tschirnhausów,
a w 1564 r. wymieniana była jako posiadłość rycerska. Do XVII w. w okolicy eksploatowano rudy metali, które wytapiano w miejscowej hucie. W dolnej części wsi zachowały się pozostałości wyrobisk górniczych po nieczynnych dwóch kamieniołomach. Pod koniec XIX w. w Kamieńczyku mieszkało ponad 500 osób, później z biegiem lat wieś zaczęła się wyludniać, obecnie liczy niewiele ponad 50 mieszkańców. We wsi zachowało się jeszcze kilka chat budownictwa sudeckiego z gankami typu kłodzkiego, będących typowym przykładem budownictwa wiejskiego tego regionu, kamienny pomnik z tablicą upamiętniającą poległych w pierwszej wojnie światowej żołnierzy – mieszkańców wsi oraz drewniana kapliczka przydrożna

Najcenniejszym zabytkiem jest najstarszy w Kotlinie Kłodzkiej, drewniany, barokowy kościół pod wezwaniem św. Michała archanioła, kryty gontem, jeden z czterech podobnych na Ziemi Kłodzkiej. Został wzniesiony w 1710 r. jako kościół pogrzebowy na miejscowym cmentarzu. Wewnątrz w całości zachowało się oryginalne wyposażenie barokowe: ołtarz z 1720 r. (który w 1740 r. przeniesiono z pobliskiego Lichkova), ambona z 1754 r. oraz ludowe rzeźby: św. Anny Samotrzeciej z połowy XVIII w., Madonny (Czesmatka) z 1. połowy XIX w. oraz drewniany świecznik z Matką Boską w glorii. Cmentarz od ponad pół wieku jest nieczynny. Znajduje się tu kilkanaście grobów sprzed 1945 r. z porcelanowymi tablicami i różnokolorowymi inskrypcjami, w większości w języku niemieckim.

Advertisements